"Eternities" is a fitting title for this record, not because it drags on but because the title effectively conveys IGUT's sense of scale and structure in their work. This would broadly fit in with the kind of contemporary metal / prog / doom movement of which Neurosis, Isis, Beehoover et al are members, and which has become rather oversubscribed since the rise of those bands. This is unfortunate for IGUT in the sense that they are an extremely good example of a crowded genre in which inferior bands are frequently given larger promotional budgets. If they can keep touring and get their music out to the kids, this record out to have a shot at getting the kind of recognition it deserves, as it is superbly conceived, written, played and produced. Perhaps its only weakness is in the lack of one element which truly defines their music as different and separate from that of other bands; at the moment the closest thing they have to that is their quality.
Link
Sunday, August 30, 2009
Concreteweb.be Eternities review
Formed in 2002, this Zagreb based Croatian Modern Metal-driven outfit started out as a foursome comprising singer Filip, guitarist Tjeshimir, bassist Robert, and drummer Oliver. Still looking for their own sound, the band was still in an experimental phase when they recorded their 2003 demo Dreams Are Forever with a flute player and second singer in the line-up (for the recording only).
In came second guitarist Stjepan, which allowed the band to evolve towards their current style of raw powerful but melody-driven guitars supported by a steady bass and pounding drums, and vocals diverging stylistically from Black Metal screams to melancholically dark and out-spokenly Aggro! First recorded proof of this comes with the 2004 recorded mini-album More Than Words Can Tell, and further progress is evidenced by the recording of two songs for a 2005 promo. On the live front the band slowly became a favourite on the festival circuits in both Croatia and the neighboring Slovenia, as well as supporting the likes of Cameran, Darkest Hour, Malkovich, Shai Hulud, The Wage Of Sin and other well-respected international bands on those gigs when said acts happened to play in that part of South-Eastern Europe.
The fivepiece recorded this album during 2007 with recording engineer/ producer Ivan Jacic (funnily, there's a guy by the same name being a bigshot in chess playing, but THIS guy has produced stuff for the likes of Gardens Of Hiroshima, Amok and Senata Fox, and used to play with Nikad...if I got my info right). In October, the guys got support from their country's national independent television station Z1 by sending out footage from anIgutgig. Eventually, British label Mother Should Know got in touch with the band for the release of their Eternities album, and a deal was sealed in late March 2008.
To give you a verbal idea of what these wacky Croatians sound like, they claim to be influenced by the likes of All, Converge, Descendents, Led Zeppelin, Mastodon, Neurosis, Opeth, to name but the most important...and even Johnny Cash! There's definitely an affinity with Hardcore-driven Metal here, and just like Neurosis and Mastodon the band occasionally alternates calmer moments (both musically and vocally) with harsher ones (in which a Blackened scream occasionally comes floating up). Regretfully, the two songs which start off with such a calm opening to explode into a more aggressive ending are not the ones posted at myspace.com/igut. Nevertheless, the 4 songs posted give you a real good idea of the more aggressive side of the band (for more mterial, view the Z1 footage and then click on the vid in the right corner beneath (band as a foursome)! In their own words, Eternities contains songs which combine sorrow, rage, love, hate, passion, trust, betrayal, and their way of perception of all segments of life and death.
In mid December 2007 the band announced the departure of guitarist Tjeshimir. Having encountered several personal problems and obligations which prevented him from giving the band the attention it needed, the band eventually came to a mutual agreement. Luckily singer Filip is also an accomplished guitarist, so the new guitarist is already in place! Although the promo was sent out well in time, several magazines would only get the review out in their late October issues, which meant that concert promotors were hesitant to book the band, and the band's UK tour had to be postponed. Meanwhile however, Terrorizer did include the band on the covermount sampler CD of their September issue, the band was getting favorable revirews from Rock3music.com, Alternative Vision, and Kerrang! (see blogs at the band's MySpace).
For fans of the above mentioned (and with that I mean primarily Mastodon, Converge, Neurosis, Opeth, and more of that ilk) this Croatian band's album will be a welcome addition to their record collection. In fact the band may well become a favourite with many. Personally, I'd like to hold back my enthousiasm somewhat still...I mean, I definitely LIKE what I hear, even lóve it, but before adding this band to my (far too long) list of must-follow/must-have artists, I would need to hear a second album first. So...don't tally lads!
90/100
Link
In came second guitarist Stjepan, which allowed the band to evolve towards their current style of raw powerful but melody-driven guitars supported by a steady bass and pounding drums, and vocals diverging stylistically from Black Metal screams to melancholically dark and out-spokenly Aggro! First recorded proof of this comes with the 2004 recorded mini-album More Than Words Can Tell, and further progress is evidenced by the recording of two songs for a 2005 promo. On the live front the band slowly became a favourite on the festival circuits in both Croatia and the neighboring Slovenia, as well as supporting the likes of Cameran, Darkest Hour, Malkovich, Shai Hulud, The Wage Of Sin and other well-respected international bands on those gigs when said acts happened to play in that part of South-Eastern Europe.
The fivepiece recorded this album during 2007 with recording engineer/ producer Ivan Jacic (funnily, there's a guy by the same name being a bigshot in chess playing, but THIS guy has produced stuff for the likes of Gardens Of Hiroshima, Amok and Senata Fox, and used to play with Nikad...if I got my info right). In October, the guys got support from their country's national independent television station Z1 by sending out footage from anIgutgig. Eventually, British label Mother Should Know got in touch with the band for the release of their Eternities album, and a deal was sealed in late March 2008.
To give you a verbal idea of what these wacky Croatians sound like, they claim to be influenced by the likes of All, Converge, Descendents, Led Zeppelin, Mastodon, Neurosis, Opeth, to name but the most important...and even Johnny Cash! There's definitely an affinity with Hardcore-driven Metal here, and just like Neurosis and Mastodon the band occasionally alternates calmer moments (both musically and vocally) with harsher ones (in which a Blackened scream occasionally comes floating up). Regretfully, the two songs which start off with such a calm opening to explode into a more aggressive ending are not the ones posted at myspace.com/igut. Nevertheless, the 4 songs posted give you a real good idea of the more aggressive side of the band (for more mterial, view the Z1 footage and then click on the vid in the right corner beneath (band as a foursome)! In their own words, Eternities contains songs which combine sorrow, rage, love, hate, passion, trust, betrayal, and their way of perception of all segments of life and death.
In mid December 2007 the band announced the departure of guitarist Tjeshimir. Having encountered several personal problems and obligations which prevented him from giving the band the attention it needed, the band eventually came to a mutual agreement. Luckily singer Filip is also an accomplished guitarist, so the new guitarist is already in place! Although the promo was sent out well in time, several magazines would only get the review out in their late October issues, which meant that concert promotors were hesitant to book the band, and the band's UK tour had to be postponed. Meanwhile however, Terrorizer did include the band on the covermount sampler CD of their September issue, the band was getting favorable revirews from Rock3music.com, Alternative Vision, and Kerrang! (see blogs at the band's MySpace).
For fans of the above mentioned (and with that I mean primarily Mastodon, Converge, Neurosis, Opeth, and more of that ilk) this Croatian band's album will be a welcome addition to their record collection. In fact the band may well become a favourite with many. Personally, I'd like to hold back my enthousiasm somewhat still...I mean, I definitely LIKE what I hear, even lóve it, but before adding this band to my (far too long) list of must-follow/must-have artists, I would need to hear a second album first. So...don't tally lads!
90/100
Link
Backpackrock.net Eternities review
Evo, dok preslušavam ovaj novi Igutov promo materijal, pomalo vrtim film o njihovim počecima, stilskim promjenama i konstantnim turbulencijama koje prate više-manje svaki bend.
Igut spadaju u kategoriju po defaultu marginaliziranih bendova iz male državice na Balkanu gdje je nekakva mogućnost za ikakav napredak, ostvarenje, procvat moguća tek uz ogroman angažman i tvrdoglavu upornost, što na kraju i ne mora završiti nekim rezultatom ili ispunjenjem očekivanog. Međutim, Igut su, uz dovoljno ambicije, strpljenja i samosvijesti uspjeli sačuvati pribranost i koncentraciju, te nastavili prema svojoj zamišljenoj destinaciji. Osobno sam imao privilegiju popratiti razvoj događanja oko benda, pogledao nekolicinu koncerata, od kojih je zadnji u Boogaloo-u (prije koncertnog pauziranja zbog koncentracije na snimanje albuma) otprilike nagovijestio prekretnicu u stilskom stvaralaštvu. Do tad su imali nekoliko zanimljivih studijskih uradaka, poput dema "Dreams are Forever" - koji je meni ujedno jedan od najpotentnijih new school hardcore snimaka na ovim prostorima. "More Than Words Can Tell" je pobrao mnogo više zanimanja (izdan na Brand New Place Records), ali nije bio po mom ukusu, možda zbog podbačene produkcije. Bilo je još zanimljivijh studijskih radova koji su vukli na uvjetno rečeno neki melodičan metalcore, kada se igućani odlučuju na povlačenje iz javnosti, te kontemplaciju i koncentraciju na novi materijal. Nakon nekoliko mjeseci uvježbavanja odlučuju se sve to izvesti uz Jakićevu pomoć u Usudovoj garaži. Snimaju 9 stvari i onda, nakon višemjesečne potrage za izdavačem, konačno nailaze na "Mother Should Know Records", koji se odlučuju raditi ovo izdanje.
E sad, ponešto o novom materijalu. Prvo što upada u uho je solidna produkcija, druga stvar je veliki odmak u sviračkom umijeću (pri tome mislim na cijeli kolektiv), ali najviše od svega očarava koliko su poradili na kompleksnosti i raznovrsnosti. Radi se prvenstveno o stilu, jer današnji Igut nije moguće strpati u dvije-tri fraze. Mogao bih unedogled nabrajati eventualne asocijacije tipa Mastodon, Neurosis, Darkest Hour… Time ne bih posebno približio čitavu stvar nekoj definiciji. Dok je u jednom momentu sadržana sva moguća agresivnost i eksplozivnost Converge, u drugom dolazi smiraj i ambijentalnost recimo Opeth. Uspjeli su ispremiješati i ponovno posložiti svu moguću ostavštinu nekih arhetipova i zbilja stvoriti nešto unikatno, originalno i svoje. Oliver razvaljuje bubnjeve i svojom dinamičnom, kreativnom svirkom zbilja je sve poveo na jedan zavidan nivo. Filip je osim growlanja, vrištanja, deranja i ostalih vokalnih egzibicija na ovom albumu i propjevao, što zvuči vrlo uvjerljivo. Butković razara kontinuirano, tu se nema šta ekstra objašnjavati. Gitare su fenomenalne. Ono što je bitno u gitarističkoj izvedbi jest da su dečki dorasli prilično visokom standardu svirke koji su si postavili.
Da rezimiramo: današnji Igut je nešto na što niste navikli čuti na ovim prostorima, jedan zreo, ozbiljan bend koji definitivno ima svoje mjesto i misiju ne samo kod nas, već i u Europi. Što će i potkrijepiti uskoro, i to engleskom turnejom, a s vremenom ekspanzijom i na ostale dijelove Europe i šire. Provjerite Igut bez predrasuda, moja topla preporuka.
summary: Having witnessed the somewhat long history of this Croatian band, I am aware of all sound changes they went through. So, for this release they stopped playing live and decided to concentrate on writing the material, and finally recording it with Ivan Jakić. Seems they broke the international chain by signing to UK's Mother Should Know Records, which is a huge success for a band from this area. Complexity and diversity is the main trademark of their new album, not to mention the playing ability by all memebers, with a nice change in Filip's singing - yes, he also sings now, and it sounds really convincing.
5/5
Link
Igut spadaju u kategoriju po defaultu marginaliziranih bendova iz male državice na Balkanu gdje je nekakva mogućnost za ikakav napredak, ostvarenje, procvat moguća tek uz ogroman angažman i tvrdoglavu upornost, što na kraju i ne mora završiti nekim rezultatom ili ispunjenjem očekivanog. Međutim, Igut su, uz dovoljno ambicije, strpljenja i samosvijesti uspjeli sačuvati pribranost i koncentraciju, te nastavili prema svojoj zamišljenoj destinaciji. Osobno sam imao privilegiju popratiti razvoj događanja oko benda, pogledao nekolicinu koncerata, od kojih je zadnji u Boogaloo-u (prije koncertnog pauziranja zbog koncentracije na snimanje albuma) otprilike nagovijestio prekretnicu u stilskom stvaralaštvu. Do tad su imali nekoliko zanimljivih studijskih uradaka, poput dema "Dreams are Forever" - koji je meni ujedno jedan od najpotentnijih new school hardcore snimaka na ovim prostorima. "More Than Words Can Tell" je pobrao mnogo više zanimanja (izdan na Brand New Place Records), ali nije bio po mom ukusu, možda zbog podbačene produkcije. Bilo je još zanimljivijh studijskih radova koji su vukli na uvjetno rečeno neki melodičan metalcore, kada se igućani odlučuju na povlačenje iz javnosti, te kontemplaciju i koncentraciju na novi materijal. Nakon nekoliko mjeseci uvježbavanja odlučuju se sve to izvesti uz Jakićevu pomoć u Usudovoj garaži. Snimaju 9 stvari i onda, nakon višemjesečne potrage za izdavačem, konačno nailaze na "Mother Should Know Records", koji se odlučuju raditi ovo izdanje.
E sad, ponešto o novom materijalu. Prvo što upada u uho je solidna produkcija, druga stvar je veliki odmak u sviračkom umijeću (pri tome mislim na cijeli kolektiv), ali najviše od svega očarava koliko su poradili na kompleksnosti i raznovrsnosti. Radi se prvenstveno o stilu, jer današnji Igut nije moguće strpati u dvije-tri fraze. Mogao bih unedogled nabrajati eventualne asocijacije tipa Mastodon, Neurosis, Darkest Hour… Time ne bih posebno približio čitavu stvar nekoj definiciji. Dok je u jednom momentu sadržana sva moguća agresivnost i eksplozivnost Converge, u drugom dolazi smiraj i ambijentalnost recimo Opeth. Uspjeli su ispremiješati i ponovno posložiti svu moguću ostavštinu nekih arhetipova i zbilja stvoriti nešto unikatno, originalno i svoje. Oliver razvaljuje bubnjeve i svojom dinamičnom, kreativnom svirkom zbilja je sve poveo na jedan zavidan nivo. Filip je osim growlanja, vrištanja, deranja i ostalih vokalnih egzibicija na ovom albumu i propjevao, što zvuči vrlo uvjerljivo. Butković razara kontinuirano, tu se nema šta ekstra objašnjavati. Gitare su fenomenalne. Ono što je bitno u gitarističkoj izvedbi jest da su dečki dorasli prilično visokom standardu svirke koji su si postavili.
Da rezimiramo: današnji Igut je nešto na što niste navikli čuti na ovim prostorima, jedan zreo, ozbiljan bend koji definitivno ima svoje mjesto i misiju ne samo kod nas, već i u Europi. Što će i potkrijepiti uskoro, i to engleskom turnejom, a s vremenom ekspanzijom i na ostale dijelove Europe i šire. Provjerite Igut bez predrasuda, moja topla preporuka.
summary: Having witnessed the somewhat long history of this Croatian band, I am aware of all sound changes they went through. So, for this release they stopped playing live and decided to concentrate on writing the material, and finally recording it with Ivan Jakić. Seems they broke the international chain by signing to UK's Mother Should Know Records, which is a huge success for a band from this area. Complexity and diversity is the main trademark of their new album, not to mention the playing ability by all memebers, with a nice change in Filip's singing - yes, he also sings now, and it sounds really convincing.
5/5
Link
Zonapunk.com.br Eternities review
Vocais rasgados e gritados acompanhados de um instrumental pesado, fazem a receita deste conjunto, que ainda aceita passagens mais cadenciadas e calmas, mas sem perder o brilho metálico das composições. O Igut é assim, uma cruza entre Mastodon, Pantera e Avenged Sevenfold (antigo), tudo em seu devido lugar.
A tônica do disco é o negativismo, tudo em tons melancólicos e desesperados, o que deve agradar a molecada mais nova, acostumada com esse tipo de espírito, mas o que não impede que os leitores da Rock Brigade também se deliciem com as guitarras dobradas e o bumbo duplo que recheiam a maioria das 9 longas faixas deste cd. Para ouvir alguns sons desta banda, clique aqui.
Link
A tônica do disco é o negativismo, tudo em tons melancólicos e desesperados, o que deve agradar a molecada mais nova, acostumada com esse tipo de espírito, mas o que não impede que os leitores da Rock Brigade também se deliciem com as guitarras dobradas e o bumbo duplo que recheiam a maioria das 9 longas faixas deste cd. Para ouvir alguns sons desta banda, clique aqui.
Link
New Breed of Metal Eternities review
Dok ovo pišem, mašinerija zvana Igut polako ali sigurno kreće u jurišajući proboj prema svjetskoj metal sceni. Izdavanje njihovog prvog albuma ''Eternities'' nije prošlo nezapaženo u prestižnim medijima specijaliziranim za ekstremnu glazbu, poglavito zbog toga što Igutovci iza sebe imaju label da im pruži potrebnu promocijsku podršku. I zbog toga što je ovo sjajan album.
Sa devet razarajućih stvari na ovom debiju, Igut su redefinirali svoj upečatljivi glazbeni izražaj i oslobodili jebeni pakao. Na ovom albumu nema slabe stvari, nema stvari za koju bi mogli reći da je filler ili da ne ostavlja dojam glasnog buldoždera koji nemilosrdno gazi sve pred sobom. Ne znam bih li prije istaknuo progresivnu stranu pjesama i njihovu slojevitost, što je uvelike zastupljeno masnim mastodonskim riffovima, ili u najmanju ruku zvjersko Oliverovo bubnjanje, ili pak osjetno snažan vokal Filipa Bartola od čijeg se vrištanja ledi krv u žilama, a mala djeca panično zazivaju svoje majke. U svakom slučaj, omjer žestine i progresivnosti je odlično pogođen i uravnotežen, tako da kada čujete prve taktove pjesme ''Servants'' koja otvara album, zajedno sa prodornim vriskom – jasno vam je da je ovo jedan opaki album!
Dojam koji Igut ostavljaju na ovom cd-u je nepogrješiv; moćan zvuk, groovy bass ritmovi, te jedan prilično mračan pristup koji nam s druge strane nudi gotovo bluzerski senzibilitet, što se vidi recimo na pjesmi ''Denial'' koja je pravo remek djelo. Jedna od onih koja odskače. Neću pogriješiti ako spomenem i sjajne ''Dark Brotherhood'', ''Eternities'', ''Whisperers''…ili pak bilo koju drugu.
Pažljivim slušanjem uočit ćete glazbenu potkovanost svih članova benda, ne samo što se tiče preciznog baratanja instrumenata, koji zvuče kao da su srasli uz njihovo organičko tkivo, nego i šaroliku glazbenu pozadinu koja krasi ove dečke. Utjecaj hc-punka, thrash, death, pa čak i black metala, te bluesa i rocka, su ono što čini ovaj album raznovrsnim i zanimljivim. Ne moram ni spominjati da su Igut pronašli svoju vlastitu formulu, te da ne zvuče prožvakano, već zanimljivo i originalno, žestoko na pravim mjestima, usporavajući i ubrzavajući ritam baš tamo gdje treba. Nema repeticije, nema nikakve predvidljivosti, već sama jedna eksplozija čiste energije, čija se glazbena vrijednost otkriva pažljivim slušanjem – jer ovaj album je, ma koliko god to smiješno zvučalo, poput naranče čiji slojevi se gule jedan po jedan. Eto, mislim da smo prvi medij koji je ''Eternities'' usporedio sa narančom, no dobro. Metal naranča, fuck yeah!
Jedina zamjerka bi bila relativno kratko trajanje albuma, da ovo nije prvi službeni album – tako da praktički zamjerki niti nema. No, imajte na umu da je ovo tek početak. Igutova četvorka najavljuje glazbenu apokalipsu koja tek slijedi i mogu reći da sam prokleto ponosan što iz Hrvatske dolazi ovakav bend koji postaje prepoznatljiv izvan nam državnih granica.
8,5/10
Link
Sa devet razarajućih stvari na ovom debiju, Igut su redefinirali svoj upečatljivi glazbeni izražaj i oslobodili jebeni pakao. Na ovom albumu nema slabe stvari, nema stvari za koju bi mogli reći da je filler ili da ne ostavlja dojam glasnog buldoždera koji nemilosrdno gazi sve pred sobom. Ne znam bih li prije istaknuo progresivnu stranu pjesama i njihovu slojevitost, što je uvelike zastupljeno masnim mastodonskim riffovima, ili u najmanju ruku zvjersko Oliverovo bubnjanje, ili pak osjetno snažan vokal Filipa Bartola od čijeg se vrištanja ledi krv u žilama, a mala djeca panično zazivaju svoje majke. U svakom slučaj, omjer žestine i progresivnosti je odlično pogođen i uravnotežen, tako da kada čujete prve taktove pjesme ''Servants'' koja otvara album, zajedno sa prodornim vriskom – jasno vam je da je ovo jedan opaki album!
Dojam koji Igut ostavljaju na ovom cd-u je nepogrješiv; moćan zvuk, groovy bass ritmovi, te jedan prilično mračan pristup koji nam s druge strane nudi gotovo bluzerski senzibilitet, što se vidi recimo na pjesmi ''Denial'' koja je pravo remek djelo. Jedna od onih koja odskače. Neću pogriješiti ako spomenem i sjajne ''Dark Brotherhood'', ''Eternities'', ''Whisperers''…ili pak bilo koju drugu.
Pažljivim slušanjem uočit ćete glazbenu potkovanost svih članova benda, ne samo što se tiče preciznog baratanja instrumenata, koji zvuče kao da su srasli uz njihovo organičko tkivo, nego i šaroliku glazbenu pozadinu koja krasi ove dečke. Utjecaj hc-punka, thrash, death, pa čak i black metala, te bluesa i rocka, su ono što čini ovaj album raznovrsnim i zanimljivim. Ne moram ni spominjati da su Igut pronašli svoju vlastitu formulu, te da ne zvuče prožvakano, već zanimljivo i originalno, žestoko na pravim mjestima, usporavajući i ubrzavajući ritam baš tamo gdje treba. Nema repeticije, nema nikakve predvidljivosti, već sama jedna eksplozija čiste energije, čija se glazbena vrijednost otkriva pažljivim slušanjem – jer ovaj album je, ma koliko god to smiješno zvučalo, poput naranče čiji slojevi se gule jedan po jedan. Eto, mislim da smo prvi medij koji je ''Eternities'' usporedio sa narančom, no dobro. Metal naranča, fuck yeah!
Jedina zamjerka bi bila relativno kratko trajanje albuma, da ovo nije prvi službeni album – tako da praktički zamjerki niti nema. No, imajte na umu da je ovo tek početak. Igutova četvorka najavljuje glazbenu apokalipsu koja tek slijedi i mogu reći da sam prokleto ponosan što iz Hrvatske dolazi ovakav bend koji postaje prepoznatljiv izvan nam državnih granica.
8,5/10
Link
Ondalternativa.it Eternities review
Primo full length ufficiale per questa band scoperta dalla nascente MSK (Mother Should Know) Records che in quanto a talenti ha già mostrato ampiamente di saperli scovare, come ad esempio i belgi Lo.DEP.
E cosi ora è il turno dei croati Igut con questo "Eternities" composto da nove tracce per un totale di circa una quarantina di minuti di ascolto. Fin dalle prime tracce è ben chiara l'impostazione metal di questi ragazzi, un metal di stampo moderno che in ogni caso non disdegna venature date dalle impostazioni più pure e classiche. Una voce in growl viene spesso e volentieri accompagnata da qualche rimando scream e da qualche parte pulita che riesce a staccare un pochino dando sotto un certo aspetto una boccata d'aria all'ascolatore. Continui riff, per ritmi mai tirati all'esasperazione, un doppio pedale sempre ben attivo e presente e chitarre che si propongono in molteplici sdoppiature di terza quando ce ne è l'occasione. Questo è in sostanza il succo degli Igut, una band che non propone in fin dei conti nulla di eccessivamente nuovo ma si limita a fare il suo lavoro senza ne infamia ne gloria tirando fuori in ogni caso sprazzi veramente interessanti.
Esempio lampante di questa sorta di ecletticismo è dato proprio a mio avviso da "Denial", traccia decisamente caratterizzata da un impostazione e un'impronta diversa rispetto a quello a cui si era stati abituati fino a quel momento. E cosi si scopre una nuova versione degli Igut, più rock, con passaggi che in alcuni momenti potrebbero quasi ricordare classiche soluzioni dei Tool, con una voce pulita, rock, quasi sussurrata. E dopo questo momento quasi di riflessione ecco che la batteria torna a pompare con "Whisperers" e la vera vena degli Igut torna prorompente a pompare nelle casse dello stereo.
Un buon inizio, che pone le basi per un buon futuro per questi ragazzi, non ci resta che aspettare e vedere eventuali evoluzioni. Aspettando un pò di maturità e un pò più di personalità.
3,5/5
Link
E cosi ora è il turno dei croati Igut con questo "Eternities" composto da nove tracce per un totale di circa una quarantina di minuti di ascolto. Fin dalle prime tracce è ben chiara l'impostazione metal di questi ragazzi, un metal di stampo moderno che in ogni caso non disdegna venature date dalle impostazioni più pure e classiche. Una voce in growl viene spesso e volentieri accompagnata da qualche rimando scream e da qualche parte pulita che riesce a staccare un pochino dando sotto un certo aspetto una boccata d'aria all'ascolatore. Continui riff, per ritmi mai tirati all'esasperazione, un doppio pedale sempre ben attivo e presente e chitarre che si propongono in molteplici sdoppiature di terza quando ce ne è l'occasione. Questo è in sostanza il succo degli Igut, una band che non propone in fin dei conti nulla di eccessivamente nuovo ma si limita a fare il suo lavoro senza ne infamia ne gloria tirando fuori in ogni caso sprazzi veramente interessanti.
Esempio lampante di questa sorta di ecletticismo è dato proprio a mio avviso da "Denial", traccia decisamente caratterizzata da un impostazione e un'impronta diversa rispetto a quello a cui si era stati abituati fino a quel momento. E cosi si scopre una nuova versione degli Igut, più rock, con passaggi che in alcuni momenti potrebbero quasi ricordare classiche soluzioni dei Tool, con una voce pulita, rock, quasi sussurrata. E dopo questo momento quasi di riflessione ecco che la batteria torna a pompare con "Whisperers" e la vera vena degli Igut torna prorompente a pompare nelle casse dello stereo.
Un buon inizio, che pone le basi per un buon futuro per questi ragazzi, non ci resta che aspettare e vedere eventuali evoluzioni. Aspettando un pò di maturità e un pò più di personalità.
3,5/5
Link
Subba-cultcha.com Eternities review
Noisy Croatians come up with the goods and no mistake!
Well, it's too much of a stretch to my poor abused brain to recall whether I've ever reviewed a Croatian band before, but as they say, there's a first time for everything - except being bumraped by a herd of rampaging elephants – and as such here's what I did dun fink abaat ver band wot iz IGUT.Clearly quite fond of the likes of Mastodon and even Converge, the foursome crack oop the ROKK like a bunch of good 'uns. They know one end of a decent riff from the other, they like to crank it loud and heavy and the production on this record is similar to dropping a Land Rover on your foot – fucking heavy.While the overall sound suggests they might be a tad annoyed with things in general and that I might suggest a pair of comfy slippers, a relaxing mug of Horlicks or even a nice piece of cake to cheer them up a touch, there's no denying that if you like your metal hard and fast (oo-er missus) Igut do it as well as anyone else you could name just now. A refreshing, powerful and hugely encouraging record."
4/5
Link
Well, it's too much of a stretch to my poor abused brain to recall whether I've ever reviewed a Croatian band before, but as they say, there's a first time for everything - except being bumraped by a herd of rampaging elephants – and as such here's what I did dun fink abaat ver band wot iz IGUT.Clearly quite fond of the likes of Mastodon and even Converge, the foursome crack oop the ROKK like a bunch of good 'uns. They know one end of a decent riff from the other, they like to crank it loud and heavy and the production on this record is similar to dropping a Land Rover on your foot – fucking heavy.While the overall sound suggests they might be a tad annoyed with things in general and that I might suggest a pair of comfy slippers, a relaxing mug of Horlicks or even a nice piece of cake to cheer them up a touch, there's no denying that if you like your metal hard and fast (oo-er missus) Igut do it as well as anyone else you could name just now. A refreshing, powerful and hugely encouraging record."
4/5
Link
Subscribe to:
Posts (Atom)